Maar nee. Je bent hetzelfde. Normaal is kletspraat. Mensen in hokjes – niet mijn ding. Sensitiviteit en creativiteit – ja. Wat is normaal? Je vindt ’t hier.
Heeft híj dat echt gedaan? Deed ie dat écht? Dat is heel bijzonder. Dan voelt hij zich totaal veilig bij jou.
Ik ben er zo blij mee! Lijkt net of hij zich zo kan omdraaien en dan weer iets liefs zeggen tegen mij!
Zo zeg….. echt geen woorden voor hoe prachtig ik dit vind.
Esther Martens
Orthopedagoog. Leerkracht. Counselor, tekenaar en schrijver.
Wat is normaal?
Ben jij normaal?
Wie is normaal? Wat vind jij normaal?
Wat het meest voorkomt, is niet per se normaal.
Hoe lang duurt rouw?
Je bent verdwaald in het doolhof van emoties. Dat je beseft wat er gebeurd is, betekent niet dat je hart dit accepteert.
Geen enkel mens beleeft hetzelfde verdriet.
Misschien gaat het wel nooit helemaal over. En dat is normaal.
Je kunt wel leren overleven en weer van het leven genieten. De meeste mensen kunnen het verpletterende verdriet te boven komen en opnieuw een evenwicht vinden.
Zolang ik me kan herinneren, heb ik me al afgevraagd wat normaal is
Er wordt vaak gesproken over volwassenen en kinderen die enigszins of wat meer afwijken van het gemiddelde. Die ergens afwijken dus van wat normaal is of zou zijn.
Bij wiskunde en statistiek heb ik geleerd over de normale verdeling. In de psychologie, de orthopedagogiek, de jeugdzorg, de psychiatrie en ook op school, ligt de nadruk op alles wat er mis zou zijn. De nadruk ligt te vaak op problemen en het verklaren ervan.
Een kind dat als niet normaal een stempel krijgt, is meestal normaler dan al die deskundigen bij elkaar
Maar. Hoe dan?
Als je kind vastloopt in het systeem dat school heet? En wanneer de meeste mensen met macht alleen maar in diagnoses, labels, cijfers of therapie kunnen denken om van het probleem af te komen – zodat ze zelf niets hoeven te veranderen?
Al die hokjes zijn subjectief – maar dat wordt er niet bij verteld
Mensen horen niet in hokjes – in ieder geval passen die bijna nooit of ze passen opeens allemaal. Toch krijgen steeds meer mensen een mooie diagnose of label.
Dat kan niet statistisch gezien – een diagnose of label betekent een grote afwijking van het gemiddelde.
Is iedereen dan gek? Ja, misschien wel. Of juist – bijna – niemand.
Is het gemiddelde eigenlijk wel normaal?
Is dat wat het meest voorkomt normaal? Zeker niet altijd.
Want wat is normaal?
Ik vind helemaal niet dat iemand die volgens bepaalde metingen in feite als niet-normaal wordt bestempeld, ook niet-normaal ís. Hoewel dat vaak wel zo wordt ervaren.
Er zijn zelfs erg veel kinderen en volwassenen, die volgens de boeken en vele oordelende meningen van mensen en deskundigen erg niet-normaal zijn, maar die volgens mij vaak het meest normaal zijn van iedereen.
Het is maar net hoe je het bekijkt.
Maar hoe dan?
Als je een dierbare bent verloren en de intensiteit van je pijn niet wordt begrepen? Als mensen je wel willen steunen in je verdriet, maar niet goed weten wat ze moeten zeggen? Of als ze van alles zeggen, terwijl jij alleen maar nodig hebt dat ze luisteren?
Rouw is normaal
Verdriet om een verloren dierbare is geen ziekte. Rouw is geen ziekte. Je kunt er wel goed ziek van zijn en er naast je verdriet ook lichamelijke en psychische klachten door hebben.
Maar een label of diagnose omdat je niet kan functioneren zoals je gewend was? Nee. Rouw is menselijk. Ook wanneer het lang duurt. Soms kun je er wel wat extra hulp bij gebruiken en dat is helemaal niet gek.
Verbinding
Je lichaam en brein staan niet los van elkaar. We zijn geen lichaam of brein – we zijn bewustzijn.
Iedereen is gelijk en iedereen is anders. Iedereen is verschillend en iedereen is hetzelfde. Wat zijn de overeenkomsten tussen mensen? Wat is de verbinding?
Een gekke wereld
In de gekke wereld waarin je leeft, hoef je niet te doen wat anderen doen. Eén persoon kan wel degelijk verschil maken. Verandering begint bij jezelf.
Je kunt een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt. Dus hoe kun je van een probleem een mogelijkheid maken? Door te doen wat (al) werkt en te stoppen met wat niet werkt.
Wie heeft er gelijk?
Soms doe je je best open te staan voor een andere visie dan die van jezelf, maar begrijp je het toch niet. Er is zoveel geweld in de wereld. Kleinschalig en grootschalig. Overal.
Maar iedereen is hetzelfde.
Elk verhaal heeft altijd meerdere kanten. Ik kijk graag naar alles wat er wel goed gaat en vanuit vertrouwen.
Hoe kunnen we het samen positiever maken?
