Schrikken van je overleden dierbare – Ik ben er nog! Contact na de dood (Deel 5)

schrikken van overleden dierbare
Spookt het of spookt het niet?

Ik schrok me wezenloos. En ik had er nog om gevraagd ook. Eigen schuld, dikke bult. In het leegstaande en muisstille huis van mijn overleden vader, waar ik de boel in mijn eentje aan het opruimen was, vlogen naast mij de grote kastdeuren open met een hard gepiep en gekraak. Je zou kunnen zeggen dat het spookte, zoals dat vaak wordt verwoord. Mijn hart klopte zowat uit mijn borst en omdat het één van de eerste tekens van leven was die ik kreeg, was ik ook behoorlijk van slag. Het is enorm schrikken als je overleden dierbare je op verzoek direct de stuipen op het lijf jaagt, dat kan ik je vertellen.

Jouw overleden dierbare die seintjes geeft als teken van leven?

De vraag of dat kon, hield me destijds erg bezig. Ik was er nog niet helemaal zeker van, maar had tegelijkertijd ook al wat dingen meegemaakt waar ik niet omheen kon. Niet met verstand en ook niet met gevoel. Een bijzondere droom die geen droom was. Contact na de dood (Deel 3).

Ik was met mijn nuchtere verstand naar een medium gegaan. Over die ervaring ga ik in een ander bericht meer vertellen, maar nu gaat het om één ding dat die persoon tegen mij zei.

Een medium – dat is toch vette onzin?

Ik wil wel even toelichten dat ik niet gewoon naar een medium ga en dat dit ook compleet nieuw was voor mij. Ik kan me voorstellen dat je een medium niet serieus neemt en als oplichter ziet. Met die instelling ben ik daar ook heen gegaan.

Ervan uitgaande dat je met je eigen verhaal en gedrag en grote verdriet en hoop op enige vorm van contact, iemand alle informatie geeft die hij of zij nodig heeft. Om jou een nep ervaring te bezorgen die je in feite zelf hebt weggegeven.

Nee, daar zou ik niet intrappen.

Heb ik ook niet gedaan.

Ik heb iemand gezocht die duidelijk kon uitleggen wat dat dan betekent, een soort communiceren met de spirituele wereld. Een medium is als een soort tolk tussen jou en een overleden persoon. Een andere frequentie waarop diegene als het ware de antenne goed richt, maar welk signaal jij niet goed genoeg kunt opvangen met jouw antenne.

Nuchter en achterdochtig ben ik naar die mevrouw toe gegaan. En om oplichterij tegen te gaan, heb ik helemaal niets over mijzelf of de situatie verteld. Ook niet verteld voor wie ik kwam, of die persoon een man of een vrouw was, helemaal niets. Ze wist geen telefoonnummer en ook geen achternaam.

Niets.

Ik heb daar in eerste instantie volledig mijn mond gehouden en viel achterover van verbazing over wat zij mij direct al kon vertellen zodra ik binnen was, zonder enig raden en gissen naar de juiste weg.

Maar dat een andere keer.

Ik wilde erg graag contact met mijn vader.

Na de verbazingwekkende ervaring dat het wel eens echt zo zou kunnen zijn, dat je – iemand – contact kon hebben met een overledene, vertelde ik dat medium wel een paar dingen. Omdat ze al meteen zoveel bewijs had geleverd, zonder dat ik een woord had gezegd of zelfs met mijn ogen had geknipperd.

Ik vertelde haar dat ik erg twijfelde aan het bestaan van een leven na de dood. Dat ik soms dacht dat ik een teken kreeg, maar dat ik dan dacht dat ik dat zelf had verzonnen bijvoorbeeld. Of dat ik het mij verbeeldde. Maar dat ik erg graag contact wilde met mijn vader.

Hij wil je niet laten schrikken.

Dat is wat ze zei.

Het bestaan van geesten vond ik eerst een eng idee.

Ik moet toegeven dat ik vroeger het rondspoken van geesten een nogal enge gedachte vond. Glaasje draaien, geesten oproepen, het bestaan van doden om je heen, vond ik behoorlijk griezelig.

Maar met het overlijden van mijn vader en het besef dat hij dan een geest zou zijn, die ik dan zo eng vond, verdween dat enge gevoel onmiddellijk. Want als mijn papa nu als een soort onzichtbare zichzelf zou rondzweven om mij heen, zou ik dat juist fijn vinden.

Het idee dat zo een enge geest niet meer en niet minder was dan mijn eigen vader, alleen nu zonder lichaam, vond ik juist prettig.

Het idee van mijn dode vader als geest was juist geruststellend.

Maar wat had ik eraan als ik het niet zou merken dat hij er nog was? Wat nou als hij daar voor me zweefde of zo en ik had het niet door? Ik zou heus niet schrikken van mijn dierbare paps die dan wel overleden was, maar van wie ik zo graag een teken van leven wilde. Of meer tekens!

Als het echt zo was, als hij er echt nog was, ergens, terwijl ik hem nergens zag, dan zou ik het toch willen weten!

Papa, doe dan wat!

Hij wilde me niet laten schrikken.

Dat had ze me uitgelegd. Dat had hij haar verteld.

Direct na dat consult ben ik naar het huis gegaan van mijn vader. Dat was nog precies zoals het was achtergelaten voordat hij dood ging. Bewoond en toch ook niet. Het was mijn ouderlijk huis waar hij nog alleen woonde en waar ik altijd al regelmatig langskwam, maar de laatste tijd meerdere keren per week. Om te helpen en te kijken hoe het ging.

Nu kwam ik daar elke dag wel even, om verdriet te hebben en in alle stilte het besef te laten doordringen, dat hij echt maar dan ook echt dood was. Om langzaam, beetje bij beetje dingen op te gaan ruimen. Om te snuffelen in alle spullen die zo vertrouwd waren.

Ik stond aan zijn eettafel.

De grote tafel die nu vol met spullen lag, alsof hij zo thuis zou komen en daar zou gaan zitten. Werken aan opdrachten, muziek en school, de krant lezen of een beetje zitten suffen. Zijn muziekpapieren, lesvoorbereidingen, boeken en tijdschriften die hij nog wilde lezen, verzamelingen artikelen uit de krant voor lessen op school, kaarten, noem maar op. Driekwart van de tafel lag altijd gevuld met stapeltjes.

Hoe moest ik daar nou aan beginnen? Ik was ook nog niet klaar om eraan te beginnen. Maar waar ik wel klaar voor was, was een teken. Ik praatte tegen mijn vader alsof hij ergens in de kamer was.

Pap, als je er echt, echt nog bent, wil ik dat zeker weten.

Laat je zien of weet ik veel wat. Ze zegt dat je me niet wil laten schrikken, maar ik wil gewoon merken dat je er nog bent! Ik schrik liever dan dat ik niks van je hoor!

Laat me maar schrikken!

Precies op het moment dat ik dat hardop zei, vlogen de kastdeuren met een vaart en veel lawaai open.

Een knal en hard gepiep en gekraak van de scharnieren.

Schrikken van je overleden dierbare?

Hoezo?

Ik vroeg er toch zelf om? Jemig ik dacht dat ik niet meer bijkwam van schrik. Ik keek met ontzag naar de grote antieke houten kast een meter of twee naast mij. De kast die dicht zat met een sleutel en waarvan de deuren nu wagenwijd open stonden.

Niemand in de kamer behalve ikzelf.

Of toch mijn vader? Die hartstikke dood en toch als een onzichtbare energie, als een soort krachtveld, zijn best had gedaan om de kast open te gooien? Zodat ik zou schrikken van hem, mijn dierbare maar overleden vader? Zoals ik had gevraagd, als bewijs van zijn aanwezigheid en voortbestaan?

Spoken bestaan?

Sommige mensen die ik dit soort dingen vertel, worden er bang van. Die vinden het eng. Spookachtig. Griezelig. Alsof de enge films op televisie werkelijkheid worden.

Maar spoken bestaan niet.

De ziel van een mens, die ziel van jezelf, is toch geen spook?

Ik werd er reuze blij van. Op dat moment was ik er nog niet helemaal van overtuigd, maar ik ben in al die spookachtige of liever gezegd onverklaarbare en tegelijkertijd verklaarbare gebeurtenissen de volgorde ervan kwijtgeraakt. Dit voorval met de deuren was in ieder geval wel eerder dan het ongelooflijke verhaal over zijn horloge.

Ik schrok me een ongeluk maar het was wel de enige keer dat ik ergens zo erg van schrok en erna moest lachen.

Dankjewel pap.

Burn-out herstel: 20 tips uit eigen ervaring en kennis. Om te herstellen, maar niet meer de oude te worden

burn-out herstel 20 tips
Jezelf maar toch anders

Burn-out herstel tips nodig? Laat je niet wijsmaken dat je binnen een paar weken hersteld kunt zijn. Besef dat je nooit meer de oude moet worden, omdat het nodig is dat je verandert. Je hebt een echte burn-out omdat je al jarenlang structureel over je eigen grenzen gaat. Vele tips van de bedrijfsarts en mensen die je er zo snel mogelijk weer bovenop willen hebben, werken averechts. Wanneer je een beetje overspannen bent, kun je gauw opknappen. Maar heb je een serieuze burn-out en wil je goede tips en adviezen voor een herstel dat blijvend is? Lees dan verder – als dat al lukt – en lees dit anders over een tijdje wanneer dat weer gaat. Want met echt herstel word je een andere en vooral lievere versie van jezelf voor jezelf.

Jij bent gewend structureel alle lichamelijke en geestelijke stressklachten te negeren.

Zie jij je gedrag als normaal omdat je dat altijd zo doet en zo gewend bent? Herstel van je burn-out heeft gewoon tijd nodig. Het is namelijk geen kwestie van eventjes rustig aan doen.

Je hebt je lichaam al zolang zo ernstig uitgeput dat een beetje extra slaap niet meer helpt. Misschien slaap je al weken dag in dag uit en ’s nachts en ben je nog steeds oneindig moe. Misschien kun je helemaal niet meer slapen omdat je lichaam puur teert op de adrenaline.

Het is nodig dat jij je hele manier van voor jezelf zorgen verandert. Onderstaande burn-out herstel tips zijn voor jouw structurele verandering.

Wat is dat? Voor jezelf zorgen? Dat heb je nooit gedaan.

Je hebt je reserves keer op keer uitgeput en opgemaakt zodat je lichaam in leven blijft op stress hormonen.

En tegelijk ben je zo verschrikkelijk oneindig moe dat het woord moe de lading helemaal niet meer dekt.

Je bent niet moe, maar je kunt alleen nog maar slapen.

Alle controle over je lichaam en/of geest ben je kwijt.

Het lukt niet. Het gaat niet.

Of je voelt je zo oneindig moe en staat op het punt compleet gek te worden, want je kunt niet meer slapen.

Als je echt moe bent, val je vanzelf in slaap. Je bent gewoon niet moe genoeg…

Je wil wel, maar het gaat niet. Echt niet.

En niemand begrijpt het.

Ik kan ook weleens m’n bed niet uit…

Hoe leg je uit wat een burn-out is en wat als de mensen in je omgeving het niet begrijpen? Want dat doen ze niet. Ze geven al of niet goedbedoeld opmerkingen die kwetsen.

Als jij het maar begrijpt, want dan kan het herstel van je burn-out beginnen.

Ik geef je mijn tips en bewustwording en wie weet kom jij ook langzaam tot de veranderingen in je leven die jij nodig hebt. Sommige tips kan je misschien nog niet begrijpen of uitvoeren, want het gaat om veranderingen die waarschijnlijk nieuw voor je zijn, of die je nog niet kan voelen, dus geef het de tijd.

0. Ga slapen of ga liggen.

In het begin kan je helemaal niets. Probeer dan ook niets te doen. Dat is het lastigste voor iemand die gewend is altijd over de eigen grenzen te gaan. Ga slapen. En kan je niet slapen, ga dan liggen. Ook overdag. Als je ’s nachts niet kunt slapen, ga dan midden op de dag in ieder geval anderhalf uur liggen of slapen.

Het is dus niet zo dat je niet kan slapen omdat je niet moe genoeg bent. Je bent juist te moe, alleen ben je zo vaak over je vermoeidheid heengegaan, dat je lichaam voortdurend in stress stand staat en stijf staat van adrenaline en cortisol, waardoor je toch wakker blijft.

Alles kost energie. Ook leuke dingen doen. Je krijgt alleen energie van slapen. Ik weet dat het makkelijk klinkt – ga slapen – en er is niks zo erg als niet kunnen slapen terwijl je doodgaat van vermoeidheid. Maar ga dan gewoon liggen om zo langzaam je lichaam in de ruststand te krijgen, zodat je ooit weer echt kan gaan slapen.

Herstel van een burn-out is vooral genoeg rust nemen.

1. Je bent sterk en hebt een ongelooflijk doorzettingsvermogen.

Laat niemand je wijsmaken en maak vooral jezelf niet wijs dat je zwak bent. Juist mensen die een onverwoestbaar doorzettingsvermogen hebben, kunnen een echte burn-out krijgen.

Want je hebt de mentaliteit van een topsporter. Je gaat over grenzen van pijn en vermoeidheid. Jij zet door waar anderen opgeven. Je stelt het belang van anderen boven dat van jezelf. Maar juist topsporters kunnen alleen de top bereiken met de juiste begeleiding en met het nemen van rust. Na inspanning volgt ontspanning. Als ze niet genoeg rusten en herstellen, volgt blessure na blessure.

Jij hebt de grenzen van je lichaam niet gerespecteerd. Je kunt niet altijd op volle kracht doorgaan. Daardoor krijgt je lichaam steeds meer stress te verduren. Geef het rust.

2. Blijf heel lang binnen je grenzen.

Je bent jarenlang structureel over je grenzen gegaan. De signalen van je lijf heb je genegeerd of niet gehoord. Je hoofd zei dat je door moest gaan en dat allemaal moest doen. Je wilde doorgaan. Altijd. En dat deed je ook. Daardoor is je lichaam uitgeput en overbelast.

Je kunt het je niet veroorloven om nog langer zo vaak over je grenzen te gaan.

Herstel van je burn-out is alleen mogelijk als je de komende tijd vooral binnen je grenzen blijft. Alles wat je teveel doet, is weer roofbouw op je reserves en dat wat je langzaam opbouwt. Als je teveel doet, gaat of blijft je stresssysteem aan en slaap je slecht. En doe je alweer sneller teveel doordat je denkt dat het weer gaat. Dat komt door de adrenaline.

Omdat je gewend bent meer te doen dan goed voor je is, en omdat je nu ontzettend kleine grenzen hebt, is het raadzaam om datgene wat je wil doen, nóg kleiner te maken dan dat je denkt dat je kunt.

Je schat dat wat je kunt namelijk vaak te groot in.

En respecteer dat je grens niet altijd hetzelfde is. Als je nu vijf minuten buiten kunt lopen, zonder dat je je daarna of meteen al doodziek voelt, betekent dat niet dat je dat morgen ook kunt. Als het morgen niet lukt, doe het dan niet.

Naarmate de tijd verstrijkt, word je je steeds meer bewust van wat je aankunt. Je grenzen worden ook langzaam groter als je ze respecteert.

Vraag jezelf steeds af of het ‘t waard is.

Als je een keer over je grens wil gaan, of moet gaan, reken dan op een terugval.

Je overschat jezelf.

Hou er rekening mee dat je regelmatig de fout in gaat. Je wil te snel en teveel want dat ben je gewend. Je gaat gewoon naar die verjaardag en merkt dan dat het eigenlijk niet gaat. Want je voelt van tevoren niet goed wat je lichaam aangeeft. Of je vindt dat het alweer moet kunnen. Wanneer je blijft oefenen, is het steeds makkelijker om te weten wat wel en niet kan en dan bewust te kiezen.

Herstel van je burn-out lukt alleen als jij je grenzen gaat ontdekken en ze serieus neemt.

3. Neem elk half uur of uur pauze. Doe niets. Zitten of liggen en naar je ademhaling of hartslag luisteren.

In het begin zul je merken dat het bittere noodzaak is. Misschien lig je de eerste maanden alleen maar in bed en kan je niet eens zitten. Maar na verloop van tijd doe je al gauw weer teveel als je je wat fitter voelt. Dwing jezelf zeker in het begin om elk uur even te zitten met je ogen dicht en te voelen hoe het gaat.

Je hebt een burn-out omdat je nooit serieus nam wat je voelde en je herstel versnelt als je leert voelen hoe het gaat.

Soms merk je dat het prima gaat. Soms merk je pas als je gaat zitten dat het eigenlijk helemaal niet gaat. Dan was je ongemerkt toch weer over je grens aan het gaan en voel je opeens pijn of moeheid die je niet voelde of negeerde toen je met andere dingen bezig was.

4. Maak er een gewoonte van je bewust te zijn van je lichaam.

Verkramp je je kaken? Trek je je schouders op? Knijp je met je ogen? Hijg je? Zucht je? Loop je voorover gebogen? Haal je adem vanuit je borst? Doe je gehaast? Gaat je hart tekeer? Doet je nek pijn? Heb je gebalde vuisten?

Probeer te ontspannen. Ga recht staan. Laat je schouders zakken. Adem naar je buik.

Neem pauze. Stop.

5. Maak er een gewoonte van je bewust te zijn van wat je doet. Moet het echt zo?

Doe je drie dingen tegelijk? Snauw je tegen je kind? Ren je de trap op? Haast je je door de kamer? Wil je opschieten?

Merk op wat je doet en probeer te ontspannen. Vertraag. Neem even pauze. Doe één ding tegelijk.

6. Maak er een gewoonte van je bewust te zijn van je emoties en gevoelens.

Je gevoelens wisselen nu sneller en komen ook harder binnen. Wanneer je oefent met ze opmerken, kun je het ook eerder voelen als het je echt teveel wordt.

Voel je irritatie? Moeheid? Staat de tv te hard? Lijkt al je bescherming weg? Wil je met de tv gooien? Wil je rust maar krijg je het niet? Voel je je verdrietig? Schuldig? Is er niemand die het begrijpt? Voel je je aangevallen? Machteloos? Boos? Woedend?

Alles tegelijk? Is je lontje niet kort, maar weg?

Loop weg. Neem een time-out.

Als je voelt aankomen dat je het niet trekt en zal gaan schreeuwen of met dingen wil smijten, of als je dat al hebt gedaan, ga dan weg. Ga bijvoorbeeld op de wc zitten met de deur op slot. Voel. En het gaat over. Vergeef jezelf en hou van jezelf. Zeg sorry voor de rare dingen die je misschien hebt geroepen of gedaan. Knuffel degene die van je is geschrokken. Voel hoe dat ontspant.

7. Doe één ding tegelijk.

Wanneer je weer iets kunt doen, of denkt dat je iets kunt doen, doe dan vooral één ding tegelijk.

Dus niet theedrinken en tv kijken. Maar thee drinken. Tv kijken. Dus niet eten en puzzelen. Maar puzzelen. Eten.

Als je kleine kinderen hebt, is het des te moeilijker omdat die ook aandacht van je vragen als je het eigenlijk niet kunt. Maar als je op andere momenten wel één ding tegelijk doet en je rust pakt, kan je de drukke tijdstippen beter aan.

8. Word je bewust van je gedachten.

Merk op dat je denkt of maalt. Wanneer je dat vaak oefent, merk je steeds vaker op dát je denkt en zodra dat gebeurt, stopt het. Wanneer je de waarnemer wordt van je gedachten, doorbreek je ze. Je bent niet je gedachten, maar je identificeert je ermee.

Wanneer je opmerkt dat je herhalende, irritante, negatieve, cirkelende gedachten hebt, doe dan je best je aandacht te richten op je ademhaling. Als ademhaling lastig is, probeer dan te luisteren naar je hartslag. Elke keer dat je weer wordt meegezogen in je gedachtestroom en je merkt dat op, kom je er al uit. Breng dan je aandacht naar je lichaam.

Breng je aandacht naar je hartslag, ademhaling, of de pijn in je benen, of de kramp in je nek etc. Hoe vaker je dat doet, des te makkelijker wordt het. En hoe beter je slaapt en hoe meer je met je lijf doet in plaats van met je hoofd, des te kalmer worden je gedachten en des te makkelijker wordt het om ze op te merken en eruit te stappen.

Hoe meer je uit je hoofd komt en dus in contact komt met je lichaam, des te eerder herstel je van je burn-out.

9. Wees je bewust van negatieve filmpjes in je hoofd. Maak er leuke filmpjes van.

Gedachtes blijven rondspoken in je hoofd. Maar die vaak negatieve filmpjes beïnvloeden rechtstreeks je gevoel. Je lichaam reageert altijd op wat je ziet, dus het reageert ook op innerlijke beelden.

Als de beelden in je hoofd over jezelf of gebeurtenissen positief, rustig, goed zijn, voel je je ook positief, rustig, goed.

Als je terugdenkt aan iets engs of naars, krijg je ogenblikkelijk de bijbehorende emoties. Waardoor je je dus ook vaak slecht voelt. Wanneer je jezelf toestaat om negatief over jezelf of situaties te denken, reageert je lichaam direct met spanning en angst. Wanneer je bewust een mooi filmpje in je hoofd afspeelt, iets wat echt gebeurd is of iets wat je graag zou willen, dan voel je je ogenblikkelijk ook vele malen beter.

Door de ontspanning worden de stress hormonen minder en wordt het herstel van je burn-out realiteit.

10. Doe niks omdat het moet, maar alleen omdat je het wil.

Maak er een gewoonte van om jezelf steeds af te vragen of je iets doet omdat je denkt dat het moet, of omdat je het echt wil.

Moet je kijken op Facebook? Wat levert het je op als je kijkt of ziet hoe zogenaamd leuk die anderen het hebben? Wil je echt weten waar die of die alweer heen is geweest op vakantie? Moet je die vage kennis feliciteren? Of wil je dat? Waarom? Vind je het leuk of doe je het alleen maar omdat het zou moeten en je denkt dat iemand jou anders misschien zou afkeuren en geeft het eigenlijk stress? Moet je echt dat gesprek met je moeder nu voeren? Of kun je zeggen dat je nu gaat rusten en dat je straks of volgende week wil terugbellen?

11. Perfect bestaat niet. Niemand is perfect. Of je bent juist al perfect zoals je bent.

Je bent gewend alles perfect te doen. Maar wat is perfect?

Voor iedereen betekent perfect iets anders. Is de dag perfect als het prachtig weer is en je met je gezin naar het strand gaat en een prachtige foto op Instagram plaatst? En als jij dan volkomen uitgeput bent? Of is het perfect als je met dat prachtige weer uit het raam staart en je kinderen kleien en er geen foto op Facebook komt? En dat jij dan een beetje uitgerust bent?

Minder is in dit geval meer.

En bedenk dat fouten maken erbij hoort. En wat is fout? Je blijft tot je dood aan het leren. 

12. Accepteer dat niemand het ooit helemaal zal begrijpen.

Sommige mensen doen hun best, maar begrijpen het toch niet. Ze zullen nooit precies voelen wat jij voelt. Nooit echt begrijpen waarom jij doet zoals je doet. Andere mensen zullen zelfs zeggen of denken dat je een aansteller bent. Je moet een schop onder je kont hebben en gewoon doorzetten. Is dat waar? Nee. Accepteer dat.

Jij denkt ook dingen over andere mensen. Is dat allemaal waar? Nee, ook niet.  

13. Eet gezond en wees lief voor jezelf. Eet genoeg en zeker niet te weinig. En makkelijk.

Je hebt al zo weinig energie, dus eet genoeg en gezond. Neem zo snel mogelijk je ontbijt na het wakker worden, omdat je dan juist nieuwe energie nodig hebt. Je hoeft geen kookboeken te raadplegen, doe gewoon simpel en makkelijk.

Neem tussen het ontbijt en de lunch en het avondeten ook tussendoortjes. En eet voor je gaat slapen nog bijvoorbeeld een handje noten. Wanneer je te weinig of niet vaak genoeg eet, daalt je bloedsuikerspiegel en wil je juist teveel en te zoet gaan eten, waardoor je eventjes meer energie lijkt te krijgen. Maar daarna stort je in vanwege een dip in je bloedsuikerspiegel, waarna de cirkel opnieuw begint.

Wil je afvallen? Ga niet lijnen. Daarvoor heb je veel te weinig energie en daarmee belast je het herstel van je burn-out nog meer. Lijnen is sowieso slecht, daarvan word je juist dikker op den duur. Van lijnen gaat je verbranding trager en kom je als je weer meer gaat eten juist aan, terwijl je niet teveel eet.

14. Stop met je schuldig voelen.

Voel je je schuldig omdat je het niet waarmaakt op je werk? Omdat je een waardeloze ouder bent? Vind je het moeilijk dat je partner nu zoveel alleen moet doen? Voel je je schuldig omdat je mensen in de steek laat? Of omdat je niet naar feestjes en verjaardagen gaat? Voel je je schuldig omdat er geen kinderen mogen komen spelen en jouw kinderen alleen naar anderen toe gaan? Voel je je schuldig omdat je collega’s jouw werk moeten doen? Omdat je niet gaat sporten? Omdat je iemand afzegt terwijl die juist goedbedoeld bij je langs wil komen?

Stop daarmee.

De enige manier om beter te worden en al die dingen weer te kunnen gaan doen – als je dat zou willen –  is voor jezelf zorgen zoals je voor al dat andere en die anderen hebt gezorgd, ten koste van je eigen gezondheid.

15. Jij bent de belangrijkste persoon in je leven.

Wil je je de rest van je leven zo verrot voelen als je je nu voelt? Nee. Dan is dit het moment om iets te veranderen. Word je bewust van wat je jezelf steeds aandoet en doe het anders.

Veroordeel jezelf niet, maar leer ervan.

Trap je weer in een valkuil, merk het op en doe het de volgende keer of misschien de keer daarop wél anders. Kom in actie.

De enige met wie je de rest van je leven moet doorbrengen, dat ben jezelf.

16. Stop met je iets aantrekken van wat (je denkt dat) anderen over je denken of wat anderen van je vinden.

Anderen hoeven jou niet leuk te vinden. Jij mag jezelf leuk vinden.

Je bent al meer dan de helft van je leven aan het zorgen voor anderen in plaats van voor jezelf. Je doet wat je denkt dat anderen goed vinden in plaats van wat goed is voor jou. Maar jij bent goed zoals je bent. Als iemand het stom vindt dat je de komende twee jaar niet afspreekt om iets leuks te gaan doen, is dat niet jouw probleem. Als diegene het niet begrijpt of het contact niet kan oppakken als jij je weer beter voelt, is dat jammer. Maar het is je inspanning niet waard.

Als je het wil, vind je andere mensen die jou wel waarderen om wie je echt bent.

17. Je bent verantwoordelijk voor je eigen gedrag en emoties. Niet die van anderen.

Als iemand het niet leuk vindt als je niet komt, of als je iets niet doet, of ergens nee tegen zegt, is daarmee omgaan de verantwoordelijkheid van die ander. Niet de jouwe. Je hoeft geen oplossing te bedenken voor een ander omdat die misschien iets lastig vindt als gevolg van jouw besluit.

18. Neem (lang) de tijd om te beslissen of je iets wel of niet doet. Je bent niet overal verantwoordelijk voor.

Jij moet – mag – nu voor jezelf kiezen.

Is wat je wil gaan doen ook goed voor jou, of alleen goed voor een ander?

Het is vaak lastig, want de meeste dingen die je voor een ander doet, zorgen er indirect voor dat jij je goed over jezelf voelt. Maar als je het herstel van je burn-out serieus neemt, moet je keuzes voor jezelf maken.

Wil je de juf helpen en je de rest van de week doodziek voelen en rottig doen tegen je kinderen? Of laat je anderen de juf helpen en heb jij door je rust te nemen genoeg geduld voor je eigen kinderen?

Als de juf vraagt om hulp in de klas, realiseer je dan dat er nog 50 andere ouders zijn, die bijna altijd allemaal nee zeggen. Die zijn niet ziek, en komen toch niet helpen.

Als niemand de juf gaat helpen, is er ook geen reden dat jij het nu wel gaat doen ten koste van je gezondheid. De juf redt zich wel en anders gaat de activiteit maar niet door, dat is nog steeds niet jouw schuld.

19. Accepteer dat je bent waar je bent en hoe je bent. Verbind geen tijd of deadline aan je herstel.

Het gaat met stapjes vooruit en stappen achteruit. Het gaat zoals het gaat en je doet je best. Alle verzet tegen hoe verlept je je voelt, zorgt dat je blijft steken in het herstel van je burn-out. Verzet betekent strijd en spanning en kost bergen energie en zorgt ervoor dat je juist over je grenzen gaat. Wanneer je accepteert dat je nu niet kunt wat je graag zou willen, is je herstel begonnen. 

Het zal gebeuren dat je ook over een langere periode moet concluderen dat je stiekem teveel hebt gedaan.

Misschien niet meteen merkbaar na een activiteit of een dag, maar na een aantal maanden voel je je slechter. Langzaam krijg je lichamelijke klachten terug die je kwijt was, of je slaap wordt weer – nog- minder en je ligt opnieuw nachtenlang wakker. Je hebt het gevoel dat je weer van voren af aan begint of totaal niet vooruit komt.

Rem jezelf weer of nog meer af en accepteer hoe het is. Je zult dit keer eerder opknappen, want je wil echt niet terug naar waar je vandaan kwam. En je hebt al een hoop veranderd en geleerd.

Leren is proberen. Om uit je burn-out te komen en te blijven, is het nodig dat je hardnekkige gewoontes verandert en misschien wel je zelfbeeld, om langzaam te herstellen, maar om nooit meer de oude te worden.

Met je herstel word je een andere en vooral lievere versie van jezelf voor jezelf.

Tekens van overleden persoon met zijn eigen horloge. Contact na de dood (Deel 4)

tekens van overleden persoon
16:10 uur

We hebben de overlijdenspapieren er nog op nagekeken. De akte. Tijdstip van overlijden 16:10 uur. De reden dat ik het moest controleren, was dat ik wel wist dat het om ongeveer 16:00 uur was, maar dat ik de precieze tijd niet wist. Tekens krijgen van een overleden persoon: “Ik ben er nog!” Mijn vader liet zijn horloge na zijn dood meerdere keren een aantal maanden stilstaan en daarna weer doortikken. Maar dat stilstaan was nooit op een willekeurig moment. Toeval? Wat mij betreft zou dat nog kunnen als zoiets één keer gebeurt. Maar dit verhaal vind ik wel zo sterk dat het alleen maar mijn papa kan zijn, die heeft gezorgd dat ik er echt niet meer aan hoef te twijfelen. En dan bedoel ik dus niet zo’n sterk verhaal dat het niet waar is, hoewel ik begrijp dat het ongeloofwaardig kan overkomen. Maar ik doe niets anders dan beschrijven wat ik heb opgemerkt. Zijn tekens van leven om te laten weten dat hij er nog is. Leven na de dood bestaat.

Het exacte tijdstip van overlijden was 16:10 uur.

En tot op de dag van vandaag staat zijn horloge stil op die bewuste tijd. Dit was het ultieme bewijs en dat na drie andere veelzeggende datums en tijden waarop zijn horloge bleef stilstaan.

Op het moment dat ik erachter kwam dat het echt precies 16:10 was dat mijn vader was overleden en ik dat aan mijn broers ging vertellen, gebeurde er nog iets zeer opmerkelijks. Daarover straks meer. Nu gaan we een stukje terug in de tijd om de eerste keer te beschrijven dat zijn horloge stil bleef staan.

Tekens van een overleden persoon?

Er zijn vele verhalen te vinden over horloges van overleden personen die bij nadere beschouwing precies zijn blijven stilstaan op de sterftijd. Dat zou je kunnen wijten aan toeval. Dat mag. Zou best kunnen. Maar het komt behoorlijk vaak voor.

Is het dan nog wel toevallig?

Ik ben op zolder gaan zoeken naar het horloge van mijn schoonvader. Want toen ik het horloge van mijn vader keer op keer in beweging zag komen en op uiterst veelzeggende dagen en tijden weer een lange tijd zag stilstaan, werd ik erg nieuwsgierig. Op het moment dat mijn schoonvader een aantal jaren daarvoor was doodgegaan, was ik zelf nog niet bezig met leven na de dood en de mogelijkheid van het krijgen van tekens van een overleden persoon.

Maar ik was aangenaam verrast bij het zien van het horloge van mijn schoonvader en zijn dag van sterven, die ik had opgezocht op de rouwkaart.

Nu eerst het horlogeverhaal van mijn eigen vader, want die maakte het wel erg bont.

Ik zie zo voor me dat hij zat te genieten wanneer ik ontdekte wat hij nu weer had gedaan. Dat ik het doorhad. Want het moet knap lastig zijn, als je probeert te laten weten dat je er nog bent en je wordt niet opgemerkt. En omdat hij wist dat ik veel bevestiging nodig had, heeft hij erg zijn best gedaan. Of misschien wel om te zorgen dat ik het ooit aan de rest van de wereld zou gaan vertellen.

Omdat bijvoorbeeld gevoelens van opmerken dat een overledene aanwezig is, nogal vaag zijn voor anderen, vind ik mijn horlogeverhaal altijd zo veelzeggend.

Toeval? Kansberekening?

Mwah. Niet meer.

Als je mijn verhaal hebt gelezen, omdat je er nog aan twijfelt, ben je daarna misschien overtuigd. Of misschien lees je het uit nieuwsgierigheid. Of om een soortgelijke ervaring te vinden met tekens van een overleden persoon, om je eigen ervaring bevestigd te zien als een serieus teken van leven na de dood.

Het horloge van mijn vader heb ik eerst nog een tijdje gedragen.

Het deed het namelijk nog gewoon nadat hij was doodgegaan. Zijn horloge was veel te groot voor me, maar ik vond het fijn om iets van hem bij me te hebben. Iets waar hij zelf elke dag vaak op keek. Hij had zo’n speciale horloge blik, een soort automatisme, waarmee hij keek hoe laat het was, terwijl het misschien helemaal niet nodig was om te weten hoe laat het was.

Op een dag stopte zijn horloge ermee.

Niet opgelet op wat voor tijd of wat voor datum het stopte. Ik heb het naast de urn met zijn as erin gelegd, die toen nog in de kast stond.

Een half jaar later ongeveer werd zijn piano uit zijn oude huis verhuisd naar mijn eigen huis.

Als je mijn vader hebt gekend, weet je dat die piano het grootste deel van zijn leven daarvan deel uitmaakte. Die piano was langer bij mijn vader dan ikzelf en er werd veel op gespeeld. Ik vond het erg emotioneel om die te verhuizen, maar de vertrouwde pianostemmer die dus ook mijn vader kende, deed dat met beleid.

Vanaf het moment dat de piano bij mij in huis stond, kreeg de urn daar een mooi plekje bovenop. En zijn horloge legde ik erbij.

Ik heb het naast zijn foto gelegd, op het hoekje van zijn eigen piano.

Opa in de urn is nu trouwens uit logeren bij m’n nichtje.

Maar wat mij betreft zit hij daar dus helemaal niet in, oftewel alleen zijn buitenkant. Hijzelf, of zijn ziel of energie, of hetgeen hij werkelijk is en wat dus doorleeft na het sterven van het lichaam, liet iets zeer bijzonders gebeuren met zijn horloge.

Vanaf het moment dat zijn horloge op de piano was gelegd, begon het spontaan weer met tikken.

Langzaam, niet op een normale snelheid, maar de secondewijzer tikte wel vooruit.

Grappig, dacht ik, de batterij zou nog wel niet helemaal leeg zijn. Elke keer dat ik langs de piano liep en even stilstond bij mijn papa in de urn, keek ik vanzelf ook even op zijn horloge. Gewoon, zoals ik ook naar zijn foto keek.

Het volgende kan nog wel verwarrend zijn, als ik het heb over een datum of een tijd, daarom leg ik uit dat er op zijn horloge een datumteller zit. Normaal gesproken, als het horloge het echt doet, geeft die aan wat voor datum het is. Dus bijvoorbeeld op 20 december staat dat ding op 20.

Iedere dag keek ik eventjes op zijn horloge. En het bleef stug doortikken, langzaam, alsof de secondewijzer met een zo goed als lege batterij moeite deed om nog vooruit te komen.

Opeens stond zijn horloge weer stil, met de datumteller op de 19e.

Mijn vader is doodgegaan op de 19e. Mijn hart maakte een sprongetje want zijn horloge was dus al maanden langzaam aan het tikken en was nu blijven staan op de 19e. En daar bleef het een paar maanden op stilstaan.

Toeval?

Ja, daar twijfelde ik toen nog aan. Wel erg toevallig. Heel leuk toeval, dat wel.

Ik had wel al gelezen over tekens krijgen van een dierbare die is overleden en contact krijgen met iemand die dood is, maar dat zou dit toch niet zijn?

Zijn horloge begon na een tijd opnieuw vanzelf met tikken.

Weer langzaam, met veel moeite. Maar toch zonder pauze. Elke dag ging ik even kijken of ie het nog deed.

Na een aantal maanden zou de pianostemmer komen. Dezelfde meneer die ook al jarenlang bij mijn vader thuis was geweest, en de piano had verhuisd, kwam nu voor de eerste keer bij mij thuis de piano stemmen.

Ik had een afspraak met de pianostemmer op vrijdag de 13e om 10:00 uur.

Vlak voordat het 10:00 uur was, keek ik nog even op het horloge op de piano. En ik schrok me een ongeluk. Het horloge dat al die tijd langzaam verder had getikt, had dus ook altijd op de verkeerde tijd of datum gestaan. Maar nu?

Zijn horloge stond opnieuw stil. Zowel de datumteller als de tijd klopte met de afspraak van de pianostemmer op dat moment.

Het was 10:00 uur en de 13e en het horloge stond op 10:00 en op de 13e en het stond stil.

Ik verzin het niet.

Vanaf dat moment weer een aantal maanden een stilstaand horloge. Tot het opnieuw ging tikken, ja het wordt saai, of het wordt juist mooier dan ik had kunnen verzinnen.

Langzame tikjes en vooruit weer gingen die wijzers. Ik kon het zelf bijna niet geloven. Ik dacht eigenlijk dat het toeval nu wel zou ophouden, anders zou het te gek worden. Maar nee. Zijn horloge bleef doortikken tot en met 23 december.

Vlak voordat we uit eten zouden gaan om de verjaardag van mijn vader te vieren – 23 december – keek ik op zijn horloge.

Op zijn eigen verjaardag stond zijn horloge opnieuw stil. Alweer op de 19e. Zijn sterfdag.

Toen vroeg ik me nog zoiets raars af, of ik misschien met eigen gedachtekracht dingen kon beïnvloeden ofzo. Hihi. Misschien had ik krachten zoals Matilda uit het boek van Roald Dahl, kon ik zelf horloges met lege batterijen in beweging brengen en laten stoppen op speciale dagen en tijden.

Nee. Want de laatste keer dat zijn horloge bleef stilstaan, had ik wel een vermoeden dat er iets speciaals aan de hand was, maar had ik bevestiging nodig van de overlijdensakte en hulp van mijn broer. Dus dat had ik onmogelijk zelf kunnen doen.

En natuurlijk ben ik geen Matilda uit een fantasieverhaal.

Dit was echt.

Deed papa dat? Overleden en iedereen in diep verdriet en hij maar tekens aan het sturen? Seintjes aan het geven terwijl hij hartstikke dood was? Nee toch…

En toch.

Tikken en doorgaan. Stilstaan.

Dus niet even, dat je je afvraagt wat tikken en stilstaan is. Nee, echt een paar maanden stil en dan weer een aantal maanden non stop door.

En dat gebeurde dus nog een keer en nu voor de laatste keer. Tenminste dit is nu al een aantal jaren geleden en zijn horloge heeft na wat ik je nu ga vertellen, geen enkele beweging meer gehad.

Dat kan ook haast niet anders, want dit was wel het toppunt.

Ik kan wel zeggen dat ik tekens krijg van mijn geliefde maar overleden papa, maar dat blijft vaak vaag. Die eerste droom was voor mij puur bewijs, maar ik kan me voorstellen dat het een ander niets zegt. Maar dit? De enige andere verklaring is toeval. Maar wanneer kun je iets nog toeval noemen?

Dus jawel, de wijzers kwamen weer op gang, op diezelfde trage manier.

Nu was ik natuurlijk bijzonder gespitst op hetgeen er zou gaan gebeuren. Elke dag effe paar keer kijken. Hoe laat is het? Wat voor datum is het? Staat ie stil? Nee, hij gaat nog steeds door.

Lange tijd, tergend langzaam, tikte zijn horloge door.

En toen stond hij weer stil.

Doodstil.

Op de 19e? Nee. Wat jammer. Was er iets anders speciaals vandaag? Nee. Was het dan toch allemaal toeval? Waren de bijzondere momenten dan nu afgelopen? Dat moest dan wel.

Tot ik nadacht over het tijdstip.

De wijzers stonden precies op 16:10 uur, maar dat klopte niet, dus dan was het geen teken. Het moest wel precies kloppen. Dit telde niet. Want papa was doodgegaan om 16:00 uur. Toch?

Of niet?

Ik heb niet op de klok gekeken toen het echt zover was namelijk. Ik was erbij toen hij doodging en ik zie het nog precies voor me. Dus ik had wel andere dingen aan mijn hoofd dan op de klok kijken. Het was rond 16:00 uur, dat wel.

Waarom stond zijn horloge dan stil op exact 16:10 uur?

Ik stuurde mijn broers een bericht met de vraag hoe laat papa was doodgegaan. Daarna volgde er een gesprek op WhatsApp dat er ongeveer zo uitzag:

Ene broer:

16:00 uur, dat weet je toch.

Ik:

Ja dat weet ik natuurlijk, maar ik moet het precies weten. Was het echt 16:00 uur, of 16:05 of 16:10 of 16:15? Of iets anders?

Ene broer:

Dat weet ik niet hoor.

Ik:

Ik moet de precieze tijd weten dat ie dood was.

Andere broer:

Ik weet het ook niet. Maar ik heb hier ergens de overlijdenspapieren. Zal ik effe kijken?

Ik:

Ja, schiet op! Hoe laat?

Andere broer:

16:10 uur.

Ik:

Het tijdstip van overlijden is 16:10 uur?! Serieus?

Andere broer:

Ja.

Wat ik toen deed en zei, dat weet ik niet meer.

Ik weet wel dat mijn hart in mijn keel klopte en dat ik van spanning en blijdschap en ongeloof wist dat ik het nu absoluut zeker wist.

Wat het nog spannender maakte, was dat precies op het moment dat ik mijn broers het bericht stuurde dat zijn horloge op 16:10 uur was blijven stilstaan, en ik er een fotootje van ging maken, mijn dochtertje een bijzonder rare ervaring had.

Mijn dochter van toen 5 jaar kwam beneden en was zeer verbaasd.

Het was namelijk ’s ochtends en nog donker en zij had iets langer geslapen dan haar broertje. Toen zij nog boven was en ik naar mijn broers het ongelooflijke bericht stuurde, kwam zij net uit haar kamer en waren boven alle lichten uit.

Zodra ze beneden door de deur kwam, vertelde ze geschrokken en zeer verbaasd dat het boven heel erg donker was, maar dat het licht in de kamer van haar broertje vanzelf aan en weer uit ging.

Het licht ging vanzelf aan en weer uit.

Mama ik deed niks en er was helemaal niemand. Het ging gewoon vanzelf!

Die lamp is niet kapot en is nooit vanzelf aan en weer uit gegaan, behalve op dat ene bewuste moment. Een spaarlamp die er nog steeds in zit. Het licht in die kamer doet het prima.

Waren dat nog meer tekens van mijn overleden papa? Om aan te geven dat ik het goed zag? Dat hij het echt was? Als een toefje slagroom op de taart? Als extra bevestiging?

In ieder geval kreeg ik het door dat bericht van mijn dochter nog benauwder dan ik het al had op dat moment. Niet bang benauwd, maar ontzettend vol vreugde en schrik en blijdschap. Het gaf een kick.

Op de akte van overlijden stond 16:10 uur.

Mijn broer keek in een ander huis op de akte van overlijden en zonder dat we zelf wisten hoe laat onze papa precies was doodgegaan, stond op zijn horloge precies dezelfde tijd als op die akte.

Hoezo tekens van een overleden dierbare? Hoezo toeval? Wat was dit?

Tot op de dag van vandaag – dat is nu al een aantal jaren geleden – staat zijn horloge op dat bijzondere tijdstip stil. Als een bewijs. Als een herinnering aan mijn papa die heel vaak nog bij me is, maar waar ik geen bewijs meer voor nodig heb.

Lees verder in Contact na de dood (Deel 5) waar ik vertel hoe ik mij te pletter schrok van de kastdeuren die openvlogen!

Heeft je hoogsensitieve kind een last of een kracht

hoogsensitieve kind last of kracht
Vallen of Fietsen

Hoog sensitieve kinderen hebben vaak hulp nodig om te leren omgaan met de uitdagingen van hun eigenschap, zodat de last een kracht kan worden. Waardoor ze zich bewust worden van hun prachtige talenten en die ook kunnen benutten. Dat geldt ook voor vele volwassenen, wanneer die er nu pas achter komen dat ze hoogsensitief zijn. Je hoogsensitieve kind heeft namelijk een aangeboren kenmerk, dat een last kan zijn als er niet voldoende aandacht voor is, maar dat een kracht kan zijn wanneer het begrip ervoor en de juiste manier van ermee omgaan aanwezig zijn.

Moeilijk gedrag heeft altijd onderliggende oorzaken.

Als orthopedagoog, leerkracht basisonderwijs en hulpverlener in de jeugdzorg, heb ik vele kinderen en ouders begeleid. Vanuit die ervaring wist ik allang dat moeilijk gedrag altijd onderliggende oorzaken heeft en dat je vaak als ouder iets bij jezelf kan veranderen, opdat het gedrag van je kind kan veranderen. Maar bij mijn eigen kind kon ik daar niet genoeg bij. Ook niet mij mezelf.

Je kind is niet moeilijk. Je kind heeft het dus moeilijk!

Breekt je hart?

Zelf ben ik opgegroeid als hoogsensitief kind en daar kwam ik pas laat achter. Nu ben ik een hoogsensitieve moeder met een hoogsensitief kind en ik weet als geen ander in wat voor ingewikkelde dynamiek je met je kind kunt belanden. Er spelen vaak ook factoren mee die zich (deels) op onbewust niveau afspelen en het is moeilijk om daar zelf bij te komen.

Dat is veranderd toen ik Juliska leerde kennen van Praktijk Eigentijdse kinderen.

Eindelijk vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Daarvoor had ik al een boel in de gaten, maar kon mijn vinger er niet helemaal opleggen. En de problemen bleven bestaan. Eindelijk begrijp ik nu mezelf en eindelijk begrijp ik mijn kind echt. Daardoor kan ik ook eindelijk doen wat goed is voor mezelf en – dus – ook voor mijn kind.

Zelfvertrouwen en emoties.

Gedrag is altijd een gevolg van onderliggende (onbewuste) oorzaken en wanneer je een kind alleen aanspreekt op dat moeilijke gedrag, kun je het zelfvertrouwen juist (verder) ondermijnen. Met inzicht in wat het betekent hoogsensitief te zijn en daarmee te leren omgaan, kan een kind zich eindelijk bewust worden van zijn talenten in plaats van zich onzeker en anders te voelen.

Fijngevoelig zenuwstelsel.

Hoog sensitieve kinderen zijn normale kinderen. Heel gewone kinderen met een eigenschap die lastig, maar ook heel mooi kan zijn. Als je hoogsensitief bent, heb je een zeer fijngevoelig zenuwstelsel. Hierdoor komen zintuiglijke prikkels ongefilterd binnen.

Hoogsensitieve kinderen nemen dus veel meer waar dan gemiddeld.

Die eigenschap maakt dat hoogsensitieve kinderen bijvoorbeeld heel empatisch zijn, behulpzaam, intuïtief en creatief. Met een groot gevoel voor sfeer en details.

Maar het is ook vaak heel lastig. Al die prikkels hebben namelijk ook meer tijd nodig om verwerkt te worden. Hoogsensitieve kinderen hebben vaak een negatief zelfbeeld, of last van faalangst. Ze voelen zich vaak anders. Daarnaast zijn hoog sensitieve kinderen minder belastbaar, sneller uit balans en gevoeliger voor stress.

Je hoogsensitieve kind heeft dan vooral last van zijn eigenschap of talent, terwijl het kan leren dat het ook een kracht kan zijn en een kwaliteit.

Stress.

Die stress kan al bestaan uit een schoolreis, zand tussen je tenen uit de zandbak, duwende kinderen in de rij, een Sinterklaas surprise maken, een toets voor aardrijkskunde, een druk schoolplein in de pauze, een boze juf, of het getik van de pen van je buurman in een stille klas.

En meestal alles bij elkaar en nog veel meer, zowel op school als thuis.

Alles opmerken en voelen.

Een hoogsensitief kind heeft bijvoorbeeld zijn werk niet af, omdat het alles hoort en ziet en voelt om zich heen in de klas. Het blijft luisteren naar dat onbekende geluidje buiten en denkt erover na wat dat zou kunnen zijn en krijgt er bijvoorbeeld ook nog een angstig gevoel bij en allerlei beelden in zijn hoofd – terwijl de meeste andere kinderen dat geluidje niet eens opmerken.

Het heeft in de pauze een ander kind gezien na een valpartij, met een kin vol bloed en een gescheurde lip en voelt dat alsof het zijn eigen kin is. Het wil dat andere kind ook nog helpen, maar dat gaat niet. Het blijft erover nadenken en het voor zich zien.

Daarnaast is het bang dat het zijn werk niet af krijgt. En dat is dus ook vaak niet af.

Dan komt ook de juf nog langs, die zegt dat je dat wel allemaal moet weten voor de middelbare.

En wordt het geacht mee te denderen in de toetsen- en prestatiecultuur, terwijl het amper toekomt aan rustmomenten. Want met de pauze buitenspelen en snel je brood opeten in de klas, is geen rust. Maar tegenwoordig hebben bijna alle scholen een continu rooster.

Gepest worden geeft stress:

Heb jij je pyjama nog aan ofzo?

Een hoogsensitief kind heeft bijvoorbeeld vaak last van bonnetjes in kleren of van strak zittende kleding, zeker wanneer het minder goed in zijn vel zit. En wanneer het dan eindelijk een lekkere fleecebroek heeft gevonden, terwijl het eigenlijk liever een modieuze skinny jeans aan wil zoals de andere klasgenoten, maar dat niet lúkt, dan is zo’n opmerking erg stressvol voor zo’n kind.

Het wordt intenser beleefd.

Alle zintuiglijke informatie wordt intenser beleefd en heeft langer de tijd nodig om verwerkt te worden. En ook de hersteltijd is langer.

Zoiets is altijd al niet leuk, maar bij een hoogsensitief kind worden emoties intenser beleefd dan bij iemand die niet hoogsensitief is. En gedachten ook, dus ook de gedachten over die opmerking worden intenser beleefd.

Daar kunnen ze dan ook nog ’s nachts van wakker liggen, wat voor nog meer stress zorgt. Wanneer een hoogsensitief kind dan de volgende morgen wordt geacht naar school te gaan, stapelen de problemen zich al op, want wat als ze weer zeggen dat je in pyjama bent en wat nou als je weer je werk niet af hebt? Wat nou als dat kind naast je weer zegt dat jij stom bent en niet met jou in de slaapkamer wil op schoolkamp?

Je kunt niet eens kiezen wat je op je brood wil. Of bij wie je wil spelen. Hoe kan je dan kiezen wel werkje je als eerst zal doen op je weekplanning waar oneindig veel taken op staan?

En dit zijn maar een paar voorbeelden, want de werkelijkheid is nog veel ingewikkelder.

Thuis gaat het al helemaal niet vanzelf, wanneer ouders het (nog) niet snappen. Daar voelt een kind zich veilig genoeg om alle frustratie eruit te gooien, maar dat zorgt ook voor bergen frustratie.

Die combinatie van allerlei factoren maakt dat een hoogsensitief kind veel sneller overprikkeld raakt dan een gemiddeld kind. De prikkels stapelen zich op, wanneer zij zelf en/of de mensen in de omgeving niet snappen dat het voor hen anders werkt.

Je anders voelen.

Zoveel dingen die voor anderen zo normaal lijken, lukken vaak niet zo goed, wanneer je je vanbinnen vaak anders voelt en onbegrepen. Als je moeite hebt met dingen waarmee de meesten helemaal geen moeite hebben.

En soms doet een kind helemaal niet moeilijk. Hebben opvoeders niet zozeer last van moeilijk gedrag, maar is het kind teruggetrokken, stil en verlegen en zit het dus ook niet goed in zijn vel. Ook dan kan het extra steun gebruiken.

Hoogsensitiviteit en de last die een kind ervaart, dus het (langdurig) overprikkeld zijn, kan zich namelijk uiten in moeilijk, storend en clownesk gedrag, maar ook in het tegenovergestelde, dus stil en teruggetrokken gedrag.

Begrip en zelfvertrouwen.

Jezelf begrijpen en snappen dat je niet zozeer anders bent, maar gewoon jezelf, is een enorm belangrijke stap naar aanvaarden van wie je bent en zelfvertrouwen hebben.

Heeft je hoogsensitieve kind vooral een last of een kracht? Dat is vooral afhankelijk van het begrip en hoe ermee om wordt gegaan. Van hoe je kind zichzelf leert te begrijpen.

Hoogsensitieve kinderen zouden later een enorm belangrijke bijdrage kunnen leveren in de maatschappij, juist omdat ze alles zo goed reflecteren en elk aspect van een probleem tegen het licht houden. Ze vertrouwen daarnaast op hun gevoel, wat heel andere aspecten belicht dan alleen de rationele manier van problemen oplossen.

Kinderen zijn de toekomst van ons allemaal. Met meer begrip en aandacht voor hoogsensitiviteit kan er veel veranderen in de wereld in positieve zin.

Tekening of illustratie

potloodtekening illustratie
Keutel

Die blik van een kind wanneer hij het hondje van zijn oma levensgroot voor zich zag op het schoolbord, wanneer hij op zijn verjaardag de klas in kwam. Dat vond ik geweldig. En andere kinderen die binnen komen en dan zeggen:

Juf maar dat is toch het hondje van de oma van die en die?

Tekening of illustratie laten maken voor op een geboortekaartje, rouwkaart of trouwkaart? Zoek je bijvoorbeeld een uniek geboortekaartje met een tekening van je kind erop? Of een originele tekening voor op je trouwkaart? Bijvoorbeeld een mooie tekening van de parkietjes van je oma voor op de rouwkaart?

Tekening of illustratie laten maken?

Wil je eenvoudige maar waarheidsgetrouwe illustraties bij je boek? Of iets anders met een unieke tekening erop of illustratie erbij?

Alles is mogelijk. Neem contact met me op want vragen kost niets. Kijk hier voor enkele voorbeelden.

Origineel handwerk.

Tegenwoordig wordt bijna alles op de computer gemaakt. Ik hou het liever bij origineel handwerk. Gewoon een potlood en papier. Tekenen en schilderen doe ik al bijna mijn leven lang.

En ik heb géén herkenbare eigen stijl.

Treffend gelijkend.

Het liefst ben ik simpel aan het natekenen en naschilderen. Het weergeven van de werkelijkheid op een realistische manier. Niet uniek in eigen stijl maar wel goed gekopieerd: dat is mijn stijl. Van wekenlang prutsen, precies tot in het aller- allerkleinste detail, tot eenvoudiger en sneller, maar nog steeds treffend gelijkend.

Ik heb oneindig veel tekeningen gemaakt waar ik geen foto’s van heb. Tekeningen op de afscheidsboekjes toen mijn opa en oma waren overleden. Tekeningen voor kinderen omdat ze daarom vroegen.

Tekenen op een groot schoolbord is het leukst.

Ontzettend veel tekeningen op het schoolbord, die na een paar dagen weer werden uitgeveegd. Soms vond ik die eerlijk gezegd zelf zo prachtig dat het pijn deed om ze weg te vegen, maar ja, dan was de volgende jarige alweer aan de beurt. En het heeft ook iets speciaals; zo’n tijdelijk kunstwerk.

Die blik van een kind.

Die blik van een kind wanneer hij het hondje van zijn oma levensgroot voor zich zag op het schoolbord, wanneer hij op zijn verjaardag de klas in kwam. Dat vond ik geweldig. En andere kinderen die binnen komen en dan zeggen:

Juf maar dat is toch het hondje van de oma van die en die?

Als je een goed gelijkende tekening zoekt van iets of iemand en je hebt een goede foto of een duidelijk voorbeeld, ben je bij mij aan het juiste adres.

Schilderij van je Huisdier

betaalbaar schilderij huisdier laten maken
Mila

Een betaalbaar schilderij van je huisdier laten maken? Een hand geschilderd portret kan enorm duur uitpakken. Er gaan vele uren zitten in een levensecht portret tot in detail. Het is ook nog vakwerk. Maar een echt schilderij wil ik voor iedereen tot de mogelijkheden laten behoren, want dat straalt veel meer uit dan een foto en is uniek. Want tegenwoordig wordt bijna alles op de computer gemaakt, dus ook levensgrote foto’s afgedrukt op canvas.

Ik hou het liever bij origineel handwerk. Tekenen en schilderen doe ik al bijna mijn leven lang. Soms verschijnt er jarenlang geen schilderij, tekening of illustratie, maar dan gaat er een geliefd hondje dood en weet ik weer hoe leuk ik tekenen en schilderen vind:

Mila.

En ik heb géén herkenbare eigen stijl.

Het liefst ben ik simpel aan het natekenen en naschilderen. Het weergeven van de werkelijkheid op een realistische manier. Niet uniek maar wel goed gekopieerd. Van wekenlang prutsen, precies tot in het aller- allerkleinste detail, tot eenvoudiger en sneller, maar nog steeds treffend gelijkend. Kijk maar naar enkele voorbeelden.

Wil je een huisdierportret laten maken, dus een echt schilderij van je huisdier in plaats van een afgedrukte foto, maar wel nog net betaalbaar? Dat kan hier. Neem contact met me op want alles is mogelijk.

Burn-out onbegrip omgeving – ik ben ook weleens moe

burn-out onbegrip omgeving
Lean on me

Burn-out is aanstelleritis. Een burn-out en je krijgt kwetsende opmerkingen, advies dat nergens op slaat en je eerder het idee geeft dat je een aansteller bent in plaats van dat het je helpt en je krijgt kritiek. Maar met een burn-out ben je echt ziek. Ik heb het niet over het hebben van burn-out klachten, maar over het hebben van een burn-out. Daar zit een wezenlijk verschil tussen. Met een burn-out ben je ziek. Lichamelijk ziek. Het zit niet tussen je oren. Het is niet psychisch. Je moeheid is niet ingebeeld. Toch krijg je met een burn-out te maken met erg veel onbegrip uit je omgeving.

Ik kan ook weleens m’n bed niet uit…

Dat zegt iemand die nooit een burn-out zal krijgen.

Die het nooit zal begrijpen. Dat geeft niet, want diegene snapt het voor zichzelf zorgen wel beter dan jij.

Maar zo werkt het niet.

Zo’n opmerking doet pijn. En begrip is fijn. Je hebt steun nodig. Even tussendoor: Ik begrijp het wel degelijk, dus zoek je tips om serieus te herstellen van je burn-out?

Maar de meesten snappen het echt niet.

Ik slaap ook weleens slecht…

of nog zo’n mooie:

Je bent niet écht moe, dat zit tussen je oren. Als je steeds denkt dat je moe bent, word je dat vanzelf.

en deze:

Je moet gewoon lekker gaan sporten, dan voel je je zo weer beter.

of dit:

Ja ik had ook een burn-out. Nee slaapproblemen had ik niet. Ik was na een maandje rust wel weer de oude. Gewoon effe rustig aan doen.

en dit dan:

Ik denk dat ik er gewoon beter tegen kan, ik ga ook weleens door als ik me ziek voel (met andere woorden: jij bent gewoon minder belastbaar, je bent eigenlijk een watje, je bent gewoon zwakker dan ik, al wil ik het zo niet noemen en ik bedoel het ook niet zo, maar je snapt wel wat ik bedoel…)

of dat:

Hoezo ben je moe? Je hebt toch de hele nacht in bed gelegen?

en vergeet die niet:

Hoe kan zij nou een burn-out hebben, ze doet toch niks?

en ga zo maar door:

Is het nou nog niet over? Je moet gewoon meer dingen doen waar je energie van krijgt.

De misvattingen over een burn-out zijn gigantisch.

De oordelen die iedereen over je heeft, wanneer je een echte burn-out te pakken hebt of er heel dicht tegenaan zit, zijn lastig en vaak erg kwetsend. Er is vanuit je omgeving vaak veel onbegrip voor je burn-out.

Ze begrijpen er niets van.

Maar denken wel dat ze je van advies kunnen voorzien. Of je krijgt gewoon harde opmerkingen te verduren, die je met een serieuze burn-out al nóg minder kunt verdragen dan wanneer je gezond zou zijn. Want alles komt des te harder binnen.

Je hele beschermingslaag is weg. Je bescherming tegen alle soorten prikkels is weg. Geluiden, drukte, zonnestralen, licht uit telefoons en laptops, slecht nieuws, cafeïne, kritiek, etc., alles komt harder binnen. En vaak zijn mensen die een langdurige burn-out krijgen juist degenen die zich vaak veel aantrekken van wat anderen zeggen en vinden.

Dus ook kwetsende opmerkingen komen nog harder binnen dan anders.

Dat doet pijn.

Vaak is iets kwetsend, omdat het uit volledig onbegrip voortkomt. Het is niet expres. Dit onbegrip voor je burn-out uit je omgeving is meestal niet kwaad bedoeld, maar geeft jou toch het gevoel dat je een idioot bent of een zwakkeling, of dat je je aanstelt.

In ieder geval voel je je totaal niet begrepen.

Het zou je eigen schuld zijn.

Wat is burn-out?

Je hebt je lichaam al zolang zo ernstig uitgeput dat een beetje extra slaap niet meer helpt. Misschien slaap je al weken dag in dag uit en ’s nachts, maar ben je nog steeds oneindig moe. Misschien kun je helemaal niet meer slapen omdat je lichaam puur teert op de adrenaline.

Je hebt je reserves keer op keer uitgeput en opgemaakt, zodat je lichaam aan de gang blijft op stress hormonen, waardoor je ligt te stuiteren in bed. Jarenlang heb je verschillende stressbronnen en/of achtereenvolgende stressbronnen en hebt je stressklachten al jarenlang genegeerd.

Je stressbronnen zijn niet weg te nemen of je hebt er meerdere tegelijk, zowel op je werk als thuis. Jarenlang heb je chronisch slaapgebrek en te weinig rust voor jezelf.

En toch ben je door gegaan als ieder ander. Omdat je een doorzetter bent. Jij gaat altijd over je grenzen.

Je voelt je verantwoordelijk voor alles en iedereen en zet het belang van anderen voor dat van jezelf. Ook als ze dat niet doorhebben of wanneer het niet nodig is.

Jij vindt het moeilijk om voor jezelf te zorgen en jezelf op de eerste plaats te zetten. Jij negeert de grenzen en signalen die je lichaam aangeeft, neemt ze niet serieus, zet ze aan de kant en gaat eraan voorbij.

Niet af en toe omdat dat nu eenmaal zo gaat in het leven.

Maar altijd.

Iedereen heeft wel eens problemen, ziekte, slaaptekort of stressbronnen.

Maar waar anderen pas op de plaats kunnen maken, de zorg even overdragen, kinderen kunnen uitbesteden, hulp vragen, een oppas regelen, een keer uitslapen, of kunnen aangeven dat ze er even geen nieuwe opdrachten bij kunnen hebben, zich een weekje ziek melden, eraan toegeven als ze ergens geen zin in hebben, thuis blijven van de zoveelste verjaardag, in bed blijven na een bevalling, eerder weggaan op een feestje of helemaal niet komen, geen bergen werk overnemen van zieke collega’s, doe jij dat niet.

Waar anderen pas op de plaats kunnen maken, doe jij dat niet.

Nooit.

Altijd ga jij door.

Ook als het allang niet meer gaat. En dus is je lichaam een wrak geworden.

Je gaat door op de wil die je hebt. Doorgaan omdat je dat wil, omdat je dat nodig vindt, omdat het verwacht wordt, omdat je dat gewend bent, omdat je dat moet, omdat je denkt dat dat moet.

Je hart klopt ook in stilte en volledige rust zo hard alsof je een kilometer hebt gesprint.

Nee, ook mediteren of rustig zitten of liggen helpt daar niet tegen. Het voelt alsof er ’s nachts 1000 hamsters in je hoofd rondrennen in van die molentjes en die gaan de hele nacht door. Je gedachten kunnen niet stoppen. Slapen lukt niet. Je hele stresssysteem is uit balans, oftewel dat systeem staat altijd aan. En je hart klopt zo hard door de adrenaline die door je lijf giert, om je op de been te houden.

En tegelijk ben je zo verschrikkelijk oneindig moe dat het woord moe de lading helemaal niet meer dekt.

Mesjogge.

Je hoofd ontploft en je hersens en je lichaam werken niet zoals je gewend bent.

Niks gaat meer zoals jij wil.

Al je emoties gaan van hot naar her. Je wordt ontzettend boos om een kleinigheid. Je hebt geen kort lontje; nee, op sommige momenten is je lontje compleet verdwenen. Ook wanneer je gewend was altijd de rust zelve te zijn en gewend was controle te hebben over wat je deed.

Je voelt je overgenomen van buitenaf. Al je bescherming is weg.

De woorden die je wil zeggen, zeg je niet. Je zegt andere woorden dan je wil zeggen. Er komt vaak wartaal uit je mond of er komt niks uit je mond terwijl je van alles wilt zeggen.

Je kunt niet nadenken zoals je wil. Je hoofd werkt niet.

Er is kortsluiting.

Je hoofd lijkt wel zwart plakkerig asfalt dat net is gestort.

Nadenken kun je niet meer, in ieder geval niet zoals je gewend bent. Je kunt niet meer lezen. Concentreren lukt niet. Je hoofd draait vanbinnen. Letters op papier dansen en zien er wazig uit. Een simpel rekensommetje lukt niet meer.

Je kunt niet meer bewegen zoals je wil. Ook al wil je hoofd uit bed; toch werkt je lichaam niet mee. Spieren functioneren niet zoals jij wil.

Je verliest alle controle over je lichaam en/of geest. Je lichaam neemt de regie over. Omdat jij nooit stopt, laat de natuur je stoppen.

Het lukt niet. Het gaat niet.

Niks gaat.

Je wil wel, maar het gaat niet. Echt niet.

Ik ben ook weleens moe…

Kortsluiting. Wartaal. Leeg. Bang.

Bang serieus totaal gek te worden.

Jij bent zolang als je leeft, gewend uit bed te gaan. Je gaat altijd uit bed. Altijd.

Ik kan wel duizend dingen opnoemen die je hebt gedaan, terwijl je eigenlijk niet uit bed kon of had moeten gaan, maar dan lijkt het of ik wil verdedigen dat je meer doet dan een ander zonder burn-out.

Waar het op neer komt, is dat iemand met een burn-out structureel en dus altijd over zijn grenzen gaat.

Grenzen? Wat zijn grenzen?

Chronisch slaapgebrek? Structurele slaapproblemen? Ziekte? Stress? Problemen? Jarenlang?

Nou en? Doorgaan.

Buikpijn? Vermoeidheid? Hoofdpijn? Concentratieproblemen? Misselijkheid? Niet helder kunnen denken? En dat dag in dag uit? Maandenlang? Jarenlang? En nog steeds niet slapen?

Nou en? Doorgaan.

Je doet alles omdat het gewoon moet. Omdat je altijd alles doet behalve voor jezelf zorgen. Ook als het eigenlijk niet gaat.

Totdat je lichaam zodanig is uitgeput, dat je op je reserves gaat leven. En dan nog ga je uit bed. En wanneer je dat zolang doet, dat je ook uit bed gaat wanneer je op je reserves leeft, voel je je grenzen niet meer.

Je voelt je grenzen niet.

Of je negeert ze net als altijd. Het gaat wel.

Je kan gewoon uit bed.

Je negeert al je klachten en de pijn die je lichaam aangeeft. Niet voor een keertje, maar altijd. En ja, je kan nog gewoon uit bed. Maar je teert op adrenaline en je reserves, zolang totdat ook je reserves uitgeput zijn.

En dan kan je NIET meer uit bed.

Je doet altijd alles wat anderen ook doen en nog meer. Ook wanneer het NIET gaat. Altijd.

Ook als je ziek bent, ook als je moe bent, ook als je koorts hebt. Je gaat uit bed, ook als je net bent bevallen, ook als je vanbinnen doodgaat van verdriet, ook als je al nachten lang helemaal niet hebt geslapen, ook als je al maandenlang maar een paar uur slaapt, ook als je meer werk verzet dan anderen die wel goed slapen.

En dat alles bij elkaar. En nog meer.

Altijd. Ga jij je bed uit.

Maar nu niet. Niet meer.

Je wil, maar het lukt niet. HET GAAT ECHT NIET!

En je omgeving reageert met onbegrip op je burn-out. Hoezo burn-out? Iedereen kan weleens niet uit bed. Iedereen is weleens moe of heeft stress. Gewoon doorzetten.

Ja. Jij kan weleens niet uit bed. En dat doe je dan ook niet. Of af en toe wel, maar als het niet gaat, ga jij bijslapen. Of je doet iets voor jezelf, of neemt een dagje rust. Ofzo.

Je kan niks met een burn-out. Want jij weet hoe je voor jezelf moet zorgen. Maar doe niet alsof iemand met een burn-out zich aanstelt. Of dat die gewoon een schop onder zijn kont nodig heeft.

Iemand met een ernstige burn-out schopt zichzelf namelijk al zijn hele leven onder zijn kont.

Want anders krijg je geen burn-out.

Leven na de dood bestaat: Eerste teken van overleden vader. Contact na de dood (Deel 3)

leven na de dood bestaat
Pap, ik zie je

Leven na de dood bestaat. De eerste keer dat ik een teken van leven kreeg, was ’s nachts. Die volgende dag voelde ik mij – naast diep verdrietig en met die onverdraaglijke pijn in mijn hart – tegelijk intens gelukkig en blij. En dat soort van verliefde gevoel heeft weken aangehouden.

Mijn vader heeft mij haarfijn laten weten dat hij nog bij me is, hoe dood hij ook mag zijn. Hij is dood, maar hij is nog ergens. En dus niet alleen in mijn hoofd en in mijn hart.

Ik wist het na die nacht gewoon. Hij is er nog.

“Papa was bij me. Ik heb het niet gedroomd. Ik weet het zeker.”

Zo stond ik die ochtend in de woonkamer. En met die boodschap ging ik onmiddellijk m’n moeder bellen. En met die boodschap ging ik naar m’n broers.

Het ontvangen van informatie van een overleden persoon was compleet nieuw voor mij, maar ik ben er door mijn ervaringen van overtuigd geraakt dat er leven na de dood bestaat. In Contact na de dood (Deel 1) lees je dat ik zoiets niet zomaar aanneem. In Contact na de dood (Deel 2) lees je meer over het bewijs van een leven na de dood.

Leven na de dood bestaat.

Want je ziel, geest, chi, qi, bewustzijn of spirituele energie leeft verder in een andere dimensie, een hiernamaals of wat dan ook, hoe jij het ook wil noemen. Er is na het sterven van ons stoffelijke lichaam een ander soort bestaan dat we met onze aardse ogen niet kunnen waarnemen. Waar precies en hoe? Dat heeft nog niemand wetenschappelijk bewezen, maar dat hoeft ook helemaal niet.

Alle ervaringen van ontelbare mensen door de eeuwen heen en vooral ook mijn eigen ervaringen, zijn voor mij genoeg bewijs.

Mijn papa ging dood.

Als je mijn Contact na de dood (Deel 1) en (Deel 2) al hebt gelezen, weet je dat ik weleens met hem gepraat heb over een mogelijk voortleven na de dood, maar dat we het er niet uitgebreid over hebben gehad. Achteraf heb ik weleens gelezen dat mensen die wel beiden geloven dat er contact na de dood mogelijk is, soms afspreken met elkaar om ook echt contact te zoeken wanneer het zover is. Maar dat hebben wij dus niet gedaan.

Van de ene op de andere dag kreeg ik rare en tegelijkertijd vertrouwde boodschappen van mijn vader.

En dat ze van hem afkomstig zijn, weet ik zeker omdat het alleen maar dingen zijn die alleen hij zo zou zeggen of doen, of die alleen hij kon weten. Het is niet uit te leggen als je zelf nooit zoiets voelt of meemaakt. En ook niet te snappen. En toch ga ik mijn best doen mijn ervaringen zo precies mogelijk op te schrijven, zodat dit soort ervaringen normaler worden en zodat meer mensen soortgelijke dingen (weer) durven delen.

Sommige gebeurtenissen zullen jou of anderen ongeloofwaardig in de oren klinken.

Of wazig, vaag en helemaal nietszeggend. Of ontzettend vergezocht. Misschien vraag je je af of ik het verzin.

Dat begrijp ik volledig. Maar in mijn context en mijn beleving was er meestal geen twijfel mogelijk of een gebeurtenis, samenloop van omstandigheden, gevoel of ervaring van papa afkomstig was of niet.

Dat varieerde van bijvoorbeeld warmte voelen alsof er iemand tegen je aan zit, tot en met zijn horloge dat lange tijd stilstond en spontaan weer ging tikken en dan weer bleef stilstaan op een veelzeggende datum en tijd en dat meerdere keren. En nog vele andere dingen. In volgende delen Contact na de dood kun je hierover verder lezen.

Ervaringen als bewijs dat leven na de dood bestaat, komen veel vaker voor dan we weten.

Dat komt, omdat dit soort gebeurtenissen met de opkomst van de wetenschappelijke wereld lange tijd werden gezien als onmogelijk. Dat leven na de dood bestaat, kan wetenschappelijk (nog) niet.

En dus zouden de mensen die beweren dat leven na de dood bestaat, dom zijn of goedgelovig of niet goed snik. Geloof is maar geloof en wetenschap en bewijs zouden het enige echte zijn. Maar de wetenschap weet niet alles. Zelfs meer niet dan wel.

Ik wil meer openheid over ervaringen met leven na de dood, en dus zonder dat die ervaringen worden weggezet als zijnde niet normaal.

Leven na de dood bestaat? Contact met een overledene? Dat zouden ervaringen zijn van iemand die in de war is, psychotisch of te fantasievol. Gebeurtenissen in je hoofd als gevolg van trauma, als gevolg van zeldzame dromen, als gevolg van een of andere stoornis. Trucjes van je hersenen om je verdriet te verzachten. Toevallige gebeurtenissen waar je betekenis aan wil hechten.

Niet dus.

Die allereerste keren heb ik opgeschreven nadat het gebeurde.

Later ben ik daarmee opgehouden, want ik hoefde niemand meer te overtuigen. Dan geloofden ze het maar niet.

Ik kon er gewoon in rust van genieten. Iedere keer dat ik iets zeer bijzonder toevallig meemaakte, of bijvoorbeeld iets wat ik nog nooit had gevoeld, was voor mij opnieuw bewijs dat hij er écht nog is.

De aanwijzingen werden in de loop der jaren ook minder treffend, omdat er niets meer te bewijzen viel denk ik. Ook ik had geen overdreven duidelijke tekens van leven meer nodig, omdat hij al zo zijn best had gedaan en ik het nu gewoon normaal vind dat hij er soms is.

Hij weet dat ik het weet. Hij weet dat ik hem heb opgemerkt.

Hij hoeft nu als het ware niet meer te roepen en te zwaaien. Zo van: “Joehoe, Esje!”

Hartstikke dood en onzichtbaar voor de meesten. Onzichtbaar als een ziel die voortleeft in een ander soort energie, in een andere frequentie, maar wel voor mijn neus: “Esther! Merk je het nou, ik ben er nog! Let op dan, zie je wat ik doe? Hoor je me? Voel je dit? Heb je dat wel gezien?”

Hij is er af en toe en ik voel dat en dan geniet ik van zijn aanwezigheid.

Ik weet vaak niet wanneer hij weer vertrekt, wat dan word ik weer afgeleid door bijvoorbeeld mijn kinderen. Misschien merk ik het soms ook niet op wanneer hij er is. Ik heb vast en zeker ook niet alles opgemerkt wat hij heeft laten weten. Niet alles gehoord wat hij in mijn oren toeterde. Maar soms kon ik hem duidelijk horen.

Dus dat hij af en toe langs komt voor de gezelligheid of om mij te steunen, daarvan ben ik overtuigd. Waar hij daarna weer naartoe gaat, dat weet ik niet.

Hij is regelmatig met zijn energie bij mij in huis of soms ook heel ergens anders. In het begin heeft hij me bijvoorbeeld ook vaak laten weten dat hij er nog is, toen ik naar de supermarkt ging. Of in de auto. Maar dat komt later.

Op een nacht liet hij de eerste keer van zich horen.

Het was geen droom.

De volgende ochtend heb ik het volgende opgeschreven. Een verslagje van het gebeurde en tegelijkertijd een briefje aan mijn papa:

Hoi pap,

ik liep door een donkere gang (in een soort van droom) met aan het einde helder licht. Aan het eind dacht ik aan jou en ik voelde me snel in de lucht getild. Alsof ik naar boven viel. Op dat moment werd ik mij bewust van een droom en tegelijk een wakker zijn. Ik vroeg op het moment dat ik de lucht in ging: “Pap, ben jij dat?”

Toen voelde ik onmiddellijk een enorm sterk tintelend gevoel in mijn borst en buik, een soort prikkelend, schrikachtig verliefdheidsgevoel, een soort wakker schrikken gevoel uit een droom, maar dan veel en veel sterker. Ik was wakker en zag met mijn ogen dicht jouw silhouet in wit afgetekend in mijn hoofd verschijnen, eerst alleen je hoofd, toen daarna leek het of je zat.

Daarna deed ik mijn ogen open om te kijken of ik je kon zien, maar dat was niet zo. Toen zei je: “Es, ga maar weer lekker slapen.” Ik hoorde je.

Ik droom vaker en ’s nachts weet ik veel nog wanneer ik erdoor wakker word, maar de volgende dag niet meer. Nu weet ik alles nog precies. Ik werd wakker en het was geen droom meer. Ook het begin dat op een droom leek, was geen droom.

Het gebeurde in een soort andere dimensie, in een andere staat van bewustzijn, die begon tijdens mijn slaap. En ik ontmoette jou daar. Van mijn droom vóórdat ik door die gang liep, weet ik zoals gewoonlijk niets meer.

Pap, ik zie je!

Zijn alle geloven gelijk? Niet geloven is ook een geloof

alle geloven gelijk
Verweven of verknipt?

Zijn alle geloven gelijk? Nee. Dat zijn ze niet. Zijn alle geloven dan hetzelfde? Nee. Dat zijn ze niet. Maar ze zijn ook niet totaal verschillend. Er zijn vele overeenkomsten. Maar ik wil juist ook niet zeggen dat degenen die een verschillend geloof belijden, juist veel overeenkomsten met elkaar hebben en dat ze veel gemeen hebben. Nee.

Je kunt ook onderscheid maken tussen religies en godsdiensten. Er zijn ook verschillen in de manieren waarop mensen hetzelfde geloof uitoefenen. Er zijn vele verschillen en ook vele overeenkomsten. De beleving van een geloof binnen een godsdienst is persoonlijk. Want het blijft geloof en het is geen wetenschappelijk bewezen theorie.

Ik wil niet alle geloven op één hoop gooien.

Religie is de bron van alle kwaad.

Is dat zo?

Soms zijn gelovigen of is religie een bron van een kwaad, maar niet altijd.

Gelovigen zijn beter dan niet-gelovigen en atheïsten en agnosten.

Is dat zo?

Soms zijn niet-gelovigen en atheïsten en agnosten een bron van een kwaad, maar niet altijd.

Mensen worden graag bevestigd in hun oordelen en vooroordelen.

Vaak kunnen mensen alleen maar hun eigen punt bekijken. Jouw idee van hoe de wereld in elkaar steekt, vormt jouw ego, jouw identiteit. 

Dat maakt jou jij.

Je geloof of je niet-geloof is ook een stukje of een groot stuk van je identiteit. Je idee van – ik – zou veranderen als je in iets anders zou gaan geloven.

Men maakt graag onderscheid tussen geloof en de fysieke wereld.

Men verdeelt alles graag in fysiek en spiritueel. Het leven bestaat uit die twee kanten: wetenschap en geloof.

Maar die twee kunnen ook prima naast elkaar bestaan, en dan bedoel ik met elkaar.

Een metafysische wereld is niet alleen voor de gelovige relevant. Ook zaken die niet waarneembaar zijn met onze zintuigen, kunnen interessant zijn voor niet-gelovigen en wetenschappers. Je kunt wetenschapper zijn en geloven.

Het zou mooi zijn als de wetenschap en het geloof wat vaker samenwerken.

Want ik denk dat ze niet zonder elkaar kunnen bestaan. Volgens mij zouden ze elkaar zelfs enorm kunnen versterken, op een positieve manier. Wanneer ze elkaar wat vaker serieus nemen.

Voor een wetenschapper die niet in een hiernamaals of iets dergelijks gelooft, zijn alle geloven misschien gelijk. Voor iemand die van kinds af aan volgens een bepaalde geloofstraditie is opgevoed, zijn alle geloven misschien verschillend.

Wie heeft er dan gelijk?

Voor mij blijft het tegelijkertijd een ingewikkeld verhaal.

Geen enkel geloof voldoet aan mijn geloof. Doe ik dan aan een soort niet-geloof? Nee. Wanneer ik besluit om in niks te geloven, kom ik er niet uit. Want voor mij is het wel zeker dat er meer is. Dat er veel meer is in dit leven en na dit leven, wat we met onze dagelijkse ogen en wetenschappelijke ogen niet kunnen zien. Er is wat mij betreft een heel andere wereld naast de wetenschappelijke wereld.

Noem het een spirituele wereld, noem het geloof, noem het een andere dimensie buiten de dimensies van ons dagelijks leven. Noem het de hemel of iets anders.

Maar ik vind in geen enkel geloof wat ik precies bedoel.

Ziel, bewustzijn, geest, chi, qi, spirituele energie.

Met respect voor ieders mening, overtuiging en geloof of niet-geloof, wil ik beweren dat al dit soort begrippen – uiteindelijk – ondanks de verschillen – uiteindelijk – een soort overlap hebben. Een kleine of een grote overlap. Dat wordt voor mij duidelijk in Contact na de dood (Deel 2).

En nee. Ik wil me ook niet als zijnde een nieuw soort geloof boven anderen uitsteken alsof ik dan gelijk zou hebben. Nee. Want dat kan dus niet.

Iedereen heeft recht op zijn eigen geloof en je kunt nooit precies begrijpen hoe dat voor een ander voelt.

Je kunt ook nooit helemaal de kern van alle geloven zo begrijpen dat je weet waar je het over hebt, wanneer je het hebt over het geloof van een ander.

Ik denk dat uiteindelijk iedereen die ergens in gelooft, gelijk heeft.

En ik denk dat degenen die nergens in geloven – hoewel dat ook weer een soort geloof is, dat je gelooft dat er niks is – want zeker weten we het allemaal niet – ook gelijk hebben.

Dat is iets heel anders dan beweren dat alle geloven gelijk hebben of gelijk zijn.

Volgens mij maakt het niet uit.

Ik bedoel niet dat alle geloven leiden tot dat Ene. Daarvoor zijn er teveel verschillen. En ik bedoel dus ook niet dat wat ik geloof, dat dat beter is dan de rest. Maar het kan dus niet zo zijn, dat een klein gedeelte van de mensheid gelijk heeft en de rest niet.

Het is ook een soort geloof – moet ik toegeven – maar ik geloof dat het niet uitmaakt wat je gelooft of niet gelooft. Een hemel of een verlichting of een hogere wereld of die oneindige dimensie is voor iedereen. Voor iedereen bereikbaar en ongeacht wat je gelooft of niet gelooft.

Als dat niet zo zou zijn namelijk, zou dat betekenen dat dat ene geloof of die ene religieuze stroming beter is dan die andere.

Het zou betekenen dat het ervaren van een hemel of een verlichting of een hogere wereld of die oneindige dimensie niet voor iedereen weggelegd is, omdat de kans erg groot is dat je niet met de zogenaamd juiste manieren in aanraking komt om dat te bereiken. Of omdat je die mogelijkheden niet hebt. Omdat je het verkeerde geloof hebt, of omdat je helemaal nergens in gelooft.

Onder je denken en onder je emoties, ben je bewustzijn op een veel dieper niveau. En dit bewustzijn is voor iedereen bereikbaar, ongeacht wat je gelooft of niet gelooft. Dit heb ik niet altijd beweerd, maar dit besef is ontstaan uit mijn eigen ervaringen.

Het is voor mij een gegeven en iets dat los staat van allerlei regels en voorschriften waar je je aan zou moeten houden en allerlei dingen die je wel of niet zou moeten doen, om dat bewustzijn te kunnen bereiken. Het is altijd aanwezig. In jou en in iedereen en om je heen.

Het zou betekenen dat de één gelijk heeft en de ander niet en dat wat die ene doet, beter is dan het andere.

Wat mensen doen en geloven om zoiets als oneindige vrede te vinden of contact te maken met een god, of om een soort hemel te bereiken, dat is voor de meeste mensen puur toeval.

Je wordt ergens geboren en krijgt iets mee.

Alleen de meest bevoorrechte mensen op de aardbol krijgen een kans zelf te kiezen.

Of soms worden ze zich ervan bewust dat ze iets anders zouden willen doen of geloven, maar kan en mag het niet. De keus van de mens is maar beperkt.

Dus wanneer dat ene geloof of die ene stroming en de daarbij behorende handelingen en inspanningen beter zou zijn dan al die andere, zou dat betekenen dat de rest van de mensheid nooit dat gelukkig zijn zou kunnen bereiken. 

En ik ben er van overtuigd dat dat onzin is.

Of je nou wordt geboren in een kartonnen doos naast de treinrails, of in een bed als prinses. Of je nou geld kunt uitgeven aan meditatieleraren en cursussen, of dat je naar de voedselbank moet en je geld voor andere dingen nodig hebt. En of je nou bidt voor Allah of voor God of voor Brahman, of voor niets, of voor iets anders.

Ik realiseer me goed dat wat ik beweer ook weer een soort van geloof is. Maar ik zeg niet dat mijn geloof beter is dan de rest, of dat ik er meer van begrijp dan anderen. Dit is gewoon hoe ik het zie. Je mag het met mij oneens zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat het in jezelf zit. In iedereen.

Hetzelfde.

Die wijsheid, die oneindige rust, dat prachtige, dat zonder-pijn, dat licht, die oneindige liefde, dat paradijs, dat gelukkig zijn, die tevredenheid, die volmaaktheid, die liefde. Het zit in iedereen en het is datgene wat iedereen met elkaar verbindt.

Wat sommigen spontaan hebben gevoeld wanneer ze beweren God te hebben gezien, wat anderen ervaren na jarenlang mediteren volgens de boeddhistische beoefening, wat weer anderen ervaren in een bijna dood ervaring en wat weer anderen ervaren in andere bijzondere momenten, die met het verstand niet te verklaren zijn, dat zit volgens mij in iedereen.

Zonder iets af te doen aan jarenlange inspanningen en de ervaringen van iedereen afzonderlijk, en zonder afbreuk te doen aan de kunst van mediteren en met respect voor ieders mening en geloof of niet-geloof, wil ik beweren dat hetgeen mensen ervaren in dat soort bijzondere toestanden, hetzelfde is.

En dus ook voor iedereen bereikbaar is.

De vraag of alle geloven gelijk zijn of niet, staat daar los van. Ook al zou verlichting een bewustzijnstoestand zijn die je in je leven kunt bereiken en ook al zou de hemel een plek zijn waar je naar toegaat na je dood, toch is het volgens mij hetzelfde. Volgens mij is de hemel ook een staat van hoger bewustzijn. Of is verlichting waar je bent als je doodgaat. En tegelijk kan je er nu al zijn. Je gaat er niet alleen heen als je doodgaat, maar het zit in je. Je bent het al.

Het.

Voorbij de emoties en de lichamelijke toestanden en de gedachtes. En voorbij je geloof of niet-geloof. Je energie, je ziel. De liefde en innerlijke vrede, de goddelijkheid, de wijsheid, de hemel, hoe je het ook wil noemen.

Dat het zit in jezelf.

Social Share Buttons and Icons powered by Ultimatelysocial