Over

mij.

Esther Martens. Een normaal mens. Net zoals jij.

 

 

Met geweldige momenten en verschrikkelijke momenten. Wanneer mijn kind mij vasthoudt en zegt: “Mama ik vind je zo lief!” Wanneer ik mijn vader vasthoud en het leven uit hem verdwijnt.

Dood. Zo normaal; dood. Of niet?

Ook al doe je je best open te staan voor een andere visie dan die van jezelf, soms begrijp je het toch niet.

Toen mijn vader dood was, kreeg ik er nieuwe ervaringen bij.  Die anderen soms raar vinden. Of misschien niet raar, want de mensen aan wie ik het in het begin durfde te vertellen, nemen mij serieus.

Maar op zijn minst anders dan zijzelf ervaren. En dat geeft een niet- herkennen. Een niet- begrijpen.

Bepaalde ervaringen en gevoelens zijn uniek en toch universeel.

Wat je geloof ook is, uit welke cultuur of uit welk land je ook komt. Leven na de dood? Er zijn vele mensen die onverklaarbare dingen meemaken en die geheim houden. Ik niet.

Een getekende wiskundige normale verdeling met daarin getekend een lemniscaat teken, met langs de normale verdeling de geschreven tekst 14-8 es verdeling normale oneindige eeuwigheid '18

“Waarom?”

De vraag die kinderen altijd spontaan roepen, maar die de meeste volwassenen zijn vergeten. Jij?

Ben jij nieuwsgierig naar jezelf?

Nieuwsgierig naar anderen?

Wil je leren liefdevol te zijn naar jezelf?

Liefdevol te zijn naar anderen?

Met alle fouten die we blijven maken?

Bewust in het leven staan.

Open staan voor alle meningen. Niet oordelen.

Belachelijk.

Er ligt regelmatig hondenpoep in de speeltuin en mijn kind komt totaal onder gesmeerd thuis:

“Mama, ik dacht opeens wat stinkt het hier!”

Bewust? Rustig?

Dacht ’t niet.

Ik kan de hele zooi gaan schoonmaken: kind, kleding, glijbaan, trapje, kunstgras, deurklink, vloer in huis, schoenen… Nog wat vergeten?

Maar later ga ik nadenken.

Er ligt heel vaak kak.

Wie doet zoiets? Hoe komt dat? Is het per ongeluk gegaan? Welke hond zou het kunnen zijn? Ontsnapt die hond stiekem? Denkt die persoon niet na over de gevolgen van een drol onderaan het trapje van een glijbaan? Heeft diegene zelf kinderen? Et cetera.

Ik blijf erbij dat ik het niet normaal vind. Maar iemand anders misschien wel. Want wat is normaal?

Ik kan je inzichten goed gebruiken. Om elkaar te begrijpen.

 

Groot oranje hart van natuursteen.

Wat zijn de overeenkomsten tussen mensen?

Wat is de verbinding?

Overal schreeuwt het zwart-wit je toe. Verharding en verdeeldheid. Waar is de gulden middenweg? En als je wel een duidelijk standpunt hebt, kun je je dan ook inleven in het tegenovergestelde? Kun jij proberen een ander te begrijpen, waardoor je dichter tot elkaar komt? Ook als je het niet met elkaar eens bent?

Je hebt allemaal verschillende onbewuste redenen waarom je iets doet. Of juist niet doet.

Maar wie ben ik dan? Nou. Net als jij dus.

En verder nog aangenomen op de Rietveld academie, maar de Vrije Universiteit afgemaakt. Gewerkt als jeugdhulpverlener, orthopedagoog en juf. En ik ben moeder. Gewend om de zaken van alle kanten te bekijken.

Ben jij je bewust van jezelf?

Van je eigen gevoelens en gedachtes en gedragingen?

En die van de ander?

Kinderen zijn de toekomst. Kinderen begrijpen het allerbest wat normaal nou eigenlijk is. En ze worden  volwassen in een wereld waarin bewust zijn zeldzaam is.

Hoe kunnen we het leven samen leuker en liefdevoller maken?